ลองนึกภาพตามนะครับ ถ้าเราหยิบกีตาร์ไฟฟ้าคู่ใจที่วางอยู่ข้างตัวตอนนี้ แล้วย้อนเวลากลับไปสักปี 1950 รับรองว่าคนยุคนั้นต้องร้องอ๋อและหยิบมาเล่นได้ทันทีโดยไม่ต้องเรียนรู้อะไรใหม่เลย เพราะโครงสร้างพื้นฐานของมันแทบไม่ได้เปลี่ยนไปจากวันแรกที่มันถือกำเนิดขึ้นมา เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากที่เครื่องดนตรีชิ้นโปรดของเรายังคงความคลาสสิกไว้ได้เหนียวแน่นขนาดนี้

ขนาด ดรูว์ มอนเทลล์ ผู้อำนวยการฝ่ายวิศวกรรมของค่ายกีตาร์ดังอย่าง เออร์นี่ บอลล์ ยังเคยเปรยติดตลกเลยว่า กีตาร์รุ่นที่ขายดีที่สุดของเขาน่ะ ส่วนใหญ่คนมักจะยี้ตั้งแต่แรกเห็น แต่สุดท้ายมันก็กลายเป็นตำนานไปเสียอย่างนั้น นี่คือเสน่ห์ที่ทำให้วงการกีตาร์ดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่ในแง่ของดีไซน์

เทคโนโลยีที่ก้าวกระโดด

ในขณะที่ตัวกีตาร์ดูเหมือนจะยึดติดกับความคลาสสิก แต่โลกของอุปกรณ์เสริมรอบตัวเรากลับพุ่งทะยานไปไกลลิบ ลองจินตนาการว่าถ้าเราเอาเครื่องประมวลผลเสียงยุคใหม่ที่มีหน้าจอสัมผัส บรรจุแอมป์จำลองเกือบร้อยรุ่นและเอฟเฟกต์อีกเป็นร้อยแบบ ไปวางตรงหน้ามือกีตาร์เมื่อ 60 ปีก่อน พวกเขาคงงงเป็นไก่ตาแตกแน่นอน เพราะมันไม่ใช่แค่เครื่องดนตรีแล้ว แต่มันคือคอมพิวเตอร์ที่สร้างสรรค์เสียงได้ไร้ขีดจำกัด

ย้อนกลับไปดูเหตุผลที่วงดนตรีระดับโลกอย่าง เดอะ บีเทิลส์ ต้องเลิกทัวร์คอนเสิร์ตเมื่อ 60 ปีก่อน เพราะแอมป์ในสมัยนั้นสู้เสียงกรีดร้องของแฟนเพลงหลักหมื่นคนไม่ไหว แต่ตัดภาพมาที่ปัจจุบันสิครับ เรามีแอมป์ที่ใช้ระบบปัญญาประดิษฐ์หรือ เอไอ เข้ามาช่วยปรับแต่งโทนเสียงให้คมชัดและทรงพลังโดยไม่ต้องง้อพลังเสียงจากตู้ลำโพงแบบเดิม ๆ อีกต่อไป

ถึงเวลาต้องเปลี่ยนไหม

คำถามที่น่าสนใจคือ แล้วตัวกีตาร์เองล่ะควรจะวิวัฒนาการตามเทคโนโลยีไปบ้างไหม หรือเราควรปล่อยให้กีตาร์ทรงคลาสสิกอย่าง สตราโตแคสเตอร์ หรือ เลส พอล ครองบัลลังก์ต่อไปโดยไม่ต้องมีใครมาแทนที่ เพราะในใจลึก ๆ ของคนเล่นกีตาร์หลายคน ความคุ้นเคยและสัมผัสแบบเดิมคือจิตวิญญาณที่ไม่อาจหาอะไรมาทดแทนได้

เราอยากเห็นดีไซน์ที่ล้ำสมัยกว่านี้ไหม หรือเราพอใจแล้วกับการที่เครื่องดนตรีของเรายังคงความเป็นวินเทจที่จับต้องได้จริง บางคนอาจอยากเห็นนวัตกรรมใหม่ที่ฉีกกฎเกณฑ์เดิม ๆ ทิ้งไปเลย ในขณะที่บางคนอาจจะมองว่าความเรียบง่ายคือหัวใจสำคัญที่ทำให้กีตาร์ยังคงมีเสน่ห์มาจนถึงทุกวันนี้

ทุกวันนี้เราเห็นทั้งการทดลองใช้วัสดุใหม่ ๆ หรือการใส่ระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่ซับซ้อนเข้าไปในตัวไม้ แต่สุดท้ายแล้วสิ่งเหล่านั้นคือการเติมเต็มหรือการทำลายเสน่ห์ของเครื่องดนตรีที่เป็นไม้และเหล็กกันแน่ เป็นเรื่องที่น่าถกเถียงกันไม่จบสิ้นในหมู่คนรักเสียงดนตรี

ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดสำหรับอนาคตของกีตาร์ไฟฟ้า เพราะท้ายที่สุดแล้ว กีตาร์ก็คือเครื่องมือที่สะท้อนตัวตนของผู้เล่นผ่านเสียงเพลงที่รังสรรค์ออกมา แล้วสำหรับคุณล่ะครับ กีตาร์ในฝันที่อยากให้เกิดขึ้นจริงในอนาคตควรจะมีหน้าตาหรือความสามารถแบบไหนกันแน่